„Srpsko Cetinje“ - imaginacija velikosrpske ideologije zla

Onomad su, hodajuće političke štetočine u najmu beogradske ideološke radionice po Crnoj Gori uzvikivale parolu „Srpsko Cetinje“. Ništa ružnije se nije čulo od njegovog postanka. Budale, rekao bi Zoran Kesić, srpski autor kultne TV emisije.

Naravno da su budale, plus školovane, plus korumpirane, plus iz devetog kruga Danteovog pakla gde su smješteni izdajnici svoje države. To su političke amebe koje pokušavaju da ruše svete simbole crnogorske koje, po pravilu, prethodi ovladavanjem kolektivnim duhom crnogorske nacije. 

„Srpski svet“ i politika manipulacije

Ideološki sadržaj djelovanja beogradskog oligarha je gotovo fašistički. On se temelji na iluziji o jedinstvu „Srba i Srbijanaca“. Njegovo tumačenje ko su Srbi, bivši i sadašnji, i gdje su srpske zemlje u regionu, temelji na ideologiji velikosrpskog etnocentrizma i istorijskim falsifikatima sa fašističkim metodama i sadržajima mitske prošlosti, agresivne propagande, antiintelektualizama, nerealnosti i viktimizacije pojedinih naroda i nacija.

Manifestacija takve ideologije na unutar političkom planu ostvaruje se kroz manipulativnu politiku i koruptivnu praksu. Mjera vladavine prava, pravnog reda i pravednosti, ograničena je totalitarističkom, patokratskom vladavinom.

Dnevna politika beogradskog autokrate pokušava da manipulativnim metodama i emotivnim nabojem u svakodnevnim javnim nastupima prikrije fašisoidnu suštinu vladavine. Manipulativno koruptivnim aktivnostima tipa „otvaranja“, skoro, svakih pet kilometara dionice puta, „otvara“ vidikovce, nudi jeftine ljekove, povećava penzije, plate, nudi novčanu pomoć, asfaltira seoske sokake, plaća batinaše da tuku studente i profesore. Podstiče rađanje djece „sa čistim srpskim genetskim materijalom“, stvara privid realnosti i razara zdrav razum građanina. 

On novcem građana korumpira građane, ubjeđuje ih da im on to daje, a oni, često, zavedeni, nijesu svjesni da im daje njihovo.

Mitska prošlost kao političko oružje

Javnosti se plasira mitska prošlost Srba u funkciji ideološke fikcije „srpskog sveta“. Ističu se junačke pogibije i patriotska žrtvovanja od, Kosova do Košara, bez analize krivaca za te pogibije. Često krivci za nepotrebne pogibije, proglašavaju poginule mitskim junacima, kako bi prikrili sopstvenu krivicu zbog koje se, umjesto „živih heroja“ slave „mrtvi heroji“.

Beogradski autokrata biračko tijelo Srbije, nakon masovne pobune intelektualne javnosti, dijeli na tzv. „korisne idiote“ koji mu slijepo vjeruju i koji su korumpirani i na slobodnomisleću intelektualnu javnost koju on naziva neprijateljima Srbije, ustašama, izdajnicima, plaćenicima… 

Ogromna propagandna mašinerija u kojoj sam Vođa, neki tvrde, javno nastupa mjesečno više nego svi lideri zemalja Zapadne Evrope zajedno, podstiče antiintelektualizam proglašavajući Univerzitete centrima neprijateljskog djelovanja, a mediokritete sa sumnjivim diplomama promoviše u vodeće kulturne ličnosti.

Manipulativne propagandne poruke iz ideološke radionice beogradskog autokrate nijesu usmjerene na razum građana, nego na njihove emocije koje mogu da postanu fatalne kad ovladaju emotivno mobilisanom ruljom. Tako propagandni aparat nepostojeće pravne države podstiče tzv. „zabludjelo krdo“ zavedenih, korumpiranih i ideologiziranih, da se žrtvuje za iracionalni privid mitskog srpstva.

To je proizvodvirtualne „simulacije“ javne sfere koja ne pristaje na sučeljavanje različitih mišljenja. 

Svakodnevnim manipulacijama stvara se privid normalnosti u kojoj se argumentovana rasprava proglašavateorijom zavjere, a slobodno misleći intelektualci stranim plaćenicima i neprijateljima Srbije. Cilj je, da narod postane rulja, “da ne misli i ne sudi“ i da mu se uskrati kapacitet za akciju. 

„Sa takvim narodom možete da radite šta god hoćete“ rekla bi Hana Arent. A onaj misleći intelektualni i dio građana koji ne pristaje da bude „samo točkić“ u autokratskom sistemu proglašava se plaćenim izdajnicima. 

Totalitarizmu za domaće potrebe, na međunarodnom planu odgovara metafori tzv. „bicikliste“, po kojoj se savija prema jačim i moćnijim a pritiska i gazi slabije i manje. Podaničko poltronisanje prema jakim i moćnim u Evropi i svijetu velikosrpski autokrata kompenzuje arogantnim odnosom prema državama regiona na Zapadnom Balkanu. 

Kada propaganda postane zamjena za stvarnost

Projekcija velikosrpskog nacionalističkog i kleronacionalističkog projekta uz blagoslov svetosavskog etno-filetizma je vizija o ujedinjenju Srba i Srbijanaca na prostorima gdje žive Srbi, ili su nekad bili Srbi. Vučić sebe proglašava predsjednikom svih Srba u regionu, koji će „kad-tad“ postati jedinstveni srpski „genetski materijal“ u svim srpskim zemljama u regionu.

Nije li to direktno miješanje u suverena prava susjednih država? Nije li to režanje pred vratima susjeda? Nije li tim iskazom beogradski autokrata sebe naznačio kao jednog od sljedećih „jahača apokalipse“ na ideološkom velikosrpskom projektu na prostoru Zapadnog Balkana?

A da nije tako, možda bi mu onomad, kad se poklonio nevinim žrtvama u zločinačkoj akciji Oluja, došla u pamet „balvan revolucija“ čiji su tvorci bili neki od prethodnih „jahača Zla“ na istom ideološkom projektu. Možda bi emotivno patetično glumatanje i osionost mogao, bar malo, začiniti ljudskošću i osuditi tragičnu lakoću sljepila kreatora „balvan revolucije“. Da nije bilo nje možda ne bi bilo Oluje?! A da je bilo Z-4 ne bi bilo Oluje.

Možda je beogradski autokrata, kada je zloupotrijebio tragediju Siniše Dobrića i bola njegove majke, nakon više od tri decenije, u predizborne svrhe, u govoru u Mrkonjić gradu, mogao da se sjeti ubistva 1601. muslimanskog djeteta u opsadi Sarajeva. I neka od te djece, imali su lijepe oči i iskren bol majki?! 

Vučićeve fašisoidne tendencije se sve više ispoljavaju kao delirantni oblik velikosrpskog etnocentrizma prema svim državama Zapadnog Balkana - Crne Gore, Bosne, Sj. Makedonije, Kosova, Hrvatske. Po pravilu, svuda se Srbi proglašavaju „ugroženim“, tamo gdje nijesu u poziciji da ugrožavaju druge. A beogradski autokrata tvrdi da je predsjednik svih Srba i reče da vojno Srbiju jača i da je niko više ne sme napasti. 

Ne reče, da li će Srbija nekoga napasti? 

Crna Gora - poligon identitetskog razaranja slobodarske nacije

Nažalost, Crna Gora u njegovim delirantnim postupcima podnosi stravičnu kulturnu, duhovnu, svjetovnu i identitetsku devastaciju. Najrazličitijim propagandnim oblicima i sadržajima, uz angažovanje beogradskih kvazi naučnika, uz blagoslov svetosavske interesne vjerske organizacije i korumpiranih aktivista pete kolone u Crnoj Gori, suverenitet crnogorske države se permanentno ugrožava. Razaraju se identitetski sadržaji i znanje stečeno istorijskim iskustvom crnogorskog postojanja.

Crna Gora jeu planovima beogradskih kreatora države „srpskog sveta“ na Zapadnom Balkanu postala poligon gdje se, pred očima Evrope, dehumanizuje, delegitimizuje i demonizuje jedna slobodarska nacija i država sa milenijumskom državotvornom tradicijom. Crnoj Gori se otimaju duhovne, kulturne i svjetovne vrijednosti i čine neviđeni kulturni i vjerski zločini i razgrađuju vjekovni identitetski sadržaji.

Samo se u Crnoj Gori vojnom avijacijom instalira svetosavska bogomolja, samo se u Crnoj Gori desantnim manevrom, zbog straha od vjernika CPC, spušta u pancir ćebetu, poglavar SPC u Olimp crnogorski - Manastir cetinjski. Samo se u Crnoj Gori aktivira deo ideologiziranih i plaćenihSrba da devastiraju državne simbole. Velikosrpski varvarizam pokušava Cetinje i Lovćen, kao milenijumska simbolna znamenja borbe Crnogoraca za svoju čast i slobodu, pretvore u prćiju Palanke zla „srpskog sveta“.

Iz tog kontaminiranog mentalnog taloga rađaju se bolesne ideje o podizanju spomenika zločincu Đurišiću. Iz tog taloga su i oni koji mašu krpetinom i viču „Srpsko Cetinje“. 

I kad su čestite patriote Crne Gore oburvale kip četničkog zločinca, popovi SPC ga njive kao simbol „svetosavske bezgrešnosti“. Možda će oni sačuvati i one koji viču „Srpsko Cetinje“ i koji su izabrali da skončaju u „devetom krugu pakla“ u korist „reditelja“ velikosrpstva?!

Onomad je, na njemu svojstven-podli način, patrijarh SPC, koji je u Sloveniji osuđen za zlostavljane saradnika, izgovorio poganluk da u bici na Vučjem dolu nije bilo Crnogoraca. Eto dokle ide agresivni duh palanke Zla i svetosavskog etno-filetizma,kad je i njihov, svetosavski Bog u funkciji laži, profita i Zla.

Beogradski autokrata okružio se i kvazi naučnicima i onima koji, u programima ansambla podaničkih televizija u Srbiji, na najprimitivniji način vrijeđaju crnogorski nacionalni identitet i negiraju njegovo postojanje. Sprega njih i dijela plaćenih izdajnika iz Crne Gore, predstavlja sinergiju za rušenje imunih podsistema crnogorske države.

Svjedočanstva iz svijeta o crnogorskoj slobodi

Nažalost, o Crnoj Gori i podršci njenoj viševjekovnoj borbi za opstanak, slobodu i identitet, Čast i Obraz su više pisali poznati svjetski političari, naučnici, umjetnici, pjesnici, nego oni koji prodaju floskulu, o „dva bratska oka u glavi“.

Valja pomenuti samo neke. Posebno Aleksandra Divajna, britanskog pisca, novinara i analitičara, koji je prije više od stotinu godina napisao knjigu „Mučenička nacija“ i divio se otporu i borbi Crnogoraca sa slobodu. Citatima iz njegove knjige sam počeo i završavam ovaj tekst. Čini mi se da knjiga u Crnoj Gori još nije prevedena (sic).

Valja pomenuti i Puškina, Alfreda Tenisona, Đuzepa Garibaldija, britanskog premijera Vilijama Evarta Gladsona, Vinstona Čerčila i mnoge druge koji su se divili i podržavali herojsku borbu Crnogoraca za slobodu, suverenitet i integritet.

A neka „guba iz torine“ ponovo urliče, „Srpsko Cetinje“. Budale, ultra plus!

„Crna Gora nije tražila milostinju, već pravdu. Tražila je samo ono pravo koje je priznato drugim narodima – da sama odlučuje o svojoj budućnosti“. (A. Divijan)

(Komentar je izvorno objavljen na Portalu Analitika)