Politička fukara

Politička fukara u Crnoj Gori, uglavnom pripadnici nove političke većine, svaku argumentovanu kritiku podvodi pod uopštene difamacije kritičara da su produžena ruka mafije, dio OKG, glasnogovornici kriminalnih grupa i slične baljezgarije. Umjesto utvrđivanja krivice za očigledno kršenje zakona, pa i otvorene kriminalne radnje i zakonsku odgovornost, uvredama se targetiraju oni koji ukazuju na inkriminisana ponašanja. Pri tome, nikada poimenice ne navode koga proglašavaju saradnikom mafije, pripadnikom OKG-a ili glasnogovrnikom kriminalnih grupa, jer su i sami svjesni da bi za takve izjave morali odgovarati pred sudskim organima i konkretno dokazati takve bestijalne tvrdnje. Bar kad je moja malenkost u pitanju.

Dritan Abazović, nesrećnim slučajem bivši premijer Crne Gore, u javnom nastupu je one koji ukazuju da je Temeljni ugovor sa Beogradskom patrijaršijom neustavan, nezakonit i suprotan pravnim uzusima nazvao mafijaškim advokatima, braniocima mafije, DPS-ovskim plaćenicima i sl. A taj ugovor je sklopljen navodno u ime države, a u stvarnosti je potpisan od strane samog Dritana Abazovića, bez javne rasprave i procedura koje važe za donošenje bilo kojeg ugovora koji obavezuje državu Crnu Goru, na način da je nesaglasan sa Zakonom o slobodi vjeroispovijesti koji je usvojen u Skupštini Crne Gore 2019. godine i amandmanski kao konačna verzija početkom 2021. godine. Time je Abazović prekršio Zakon o slobodi vjeroispovjesti, sa namjerom da ga derogira ugovorom sa stranim pravnim licem i tako preuređuje unutrašnje pravo Crne Gore i zakone koji su usvojeni u Skuštini i koji su na snazi u Crnoj Gori sa pravnim subjektom iz druge zemlje. A prekršio je i Ustav Crne Gore, posebno član 3, koji kaže da je teritorije Crne Gore „jedinstvena i neotuđiva“!

DRITAN ABAZOVIĆ

Bez obzira na ranije sklopljene ugovore sa Islamskom zajednicom i Jevrejskom zajednicom Crne Gore, onog momenta kad je donešen Zakon o slobodi vjeroispovijesti i kad su se te zajednice registrovale po novom Zakonu, ti ugovori nemaju pravnu snagu i ne mogu se njegove odredbe pretpostaviti odredbama Zakona o slobodi vjeroispovijesti. Jedino ugovor sa Vatikanom, kao suverenom državom i subjektom međunarodnog prava, koji je ratifikovan u Skupštini Crne Gore, ima supermaciju nad Ustavom Crne Gore. Sljedstveno tome i zakonima Crne Gore. To su elementarne pravne norme međunarodnog prava.

Umjesto da govori o meritumu stvari, Dritan Abazović šibicarski i uličarski okreće priču tamo đe se najbolje snalazi - prodavanju „bijelih bubrega“ za bubrege. Objašnjenje da niko po tzv. Temeljnom ugovoru nije registrovao novu imovinu, niti je bilo ikakve aktivnosti, njemu je dokaz da je taj Ugovor regularan?! Dritan Abazović - inovator u pravnoj nauci? Znači, ako neki zakon nije proizveo posljedice u određenom periodu, mada je i to problematično, posebno kada su u pitanju groblja, on je pravno valjan? A oni na koje takvi fakinski maniri i objašnjenja ne ostavljaju utisak, oni su OKG, branioci mafije, etc, etc. I to nam sve govori čovjek koji je za soro 600.000 eura kupio trajekt predviđen za staro gvožđe - vrijedan 80.000 eura?! Čovjek, koji je sa potpredśednikom svoje partije „spalio“ zaplijenjene cigarete koje su završile na ulici. Ili da nam objasni ko je „Kudravi“ i o čemu se dogovarao sa „Vampirom“, međunarodnim prevarantom Stevanom Simijanovićem, lažnim američkim diplomatom iz Beča i lažnim zapošljenikom u OEBS-u, Ilijom Vasovićem i Aleksandrom Acom Mrkićem. Ova potonja dvojica su optuženi za šverc cigareta. Ne znam da li je pošteđen krivične odgovornosti zato što imamo litijaško pravosuđe i tužilaštvo, pa je na slobodi iz zahvalnosti što je potpisao kriminalni ugovor sa Beogradskom patrijaršijom.

Uostalom, duguje i objašnjenje zašto je boravak dotičnog Simijanovića finansiran partijskim ili državnim novcem, to još ne znamo, i koji su razlozi za to? Što su dogovarali sa tim čovjekom? Kao što duguje i objašnjenje koji su razlozi što je, zajedno sa tadašnjim ministrom policije i ministrom pravde, kontaminirao dokaze u izviđaju slučaja „Tunel“, kada je probijen tunel do Višeg suda u Podgorici. Koga i što je tim kontanimiranjem dokaza htio da zaštiti? Za to se u svim zemljama odgovara po službenoj dužnosti. Ali, očito, ne i u Crnoj Gori!

Ono što bi bilo dobro da neko uhvati Abazovića za uvo i odvede u Vaseljensku patrijaršiju, „majku svih pravoslavnih crkava“, na Fanaru u Instanbul, da mu tamo objasne da Crkva Srbije postaje prvi put kao autokefalna tek 1879. godine, nakon priznanja Srbije Bečkim kongresom, i da prije toga nije mogla da osniva mitropolije, niti da postavlja mitropolite, jer, kako piše Jeremija I, „Božjom Milošću Arhiepiskop Konstatinograda, Novog Rima i Vaseljenskog Patrijarha“, „sabornim rečenicama određuje i ustanovljuje da se Pećka i sve srpske oblasti nalaze pod vlašću Svetog Arhiepiskopa Ohridskog ..., jer obraćajući se drevnoj Carskoj hristovulji, koja dokazuje da sva Pećka Eparhija sa Srbima pripada Ohridskoj Arhiepiskopiji ...“ (Gramata Konstantinopoljskog Patrijarha Jeremije I, 1531. godina).

 „POLITIČKO DELO TURAKA“

Poznati srpski istoričar Bogumil Hrabak (od 1995 – 1999, nakon penzionisanja, predavao je honorarno i u Nikšiću), pisao je „...Isto tako, ma kako da smo ljubazno bili primani u Vaseljenskoj patrijaršiji, po rečima uvaženog gospodina Jakovosa Papajoanu, sekretara Sinoda, koji je konsultovao patrijaršijskog bibliotekara i arhivara, u Fanaru nema dukumenta o obnovi rada Pećke patrijaršije. Uostalom, na Pećku patrijaršiju, sasvim prirodno, i danas se tamo gleda kao na nekanonsku ustanovu, političko delo Turaka, što je ona i stvarno bila ...“ (Istorijski zapisi, 1-2, 1955, str. 1-38). Onaj ko zna nešto o kanonskom pravu, zna da se u u okviru Otomanskog carstva, odnosno jedne države, nijesu mogle kanonski osnovati dvije patrijaršije. Drugo, kako je moguće da je pravoslavnu „patrijaršiju“ obnovio sultan islamske vjeroispovijesti ili da veliki vezir Mehmed Paša Sokolović, postavlja svog brata, nekanonski ga unaprjeđujući u čin arhiepiskopa? A problem je Crnogorska crkva zato što nije priznata od Vaseljenske patrijaršije, je li? Toliko o preambuli tzv. Temeljnog ugovora. Da ne govorimo da je hrišćanstvo na teritoriji Crne Gore postojalo mnogo prije rušilačkog dolaska Nemanjića. Inače kako bi mogli popaliti i porušiti samo u Svaču najmanje 17 crkava, za koje se zna da su postojale.

U Službenom listu „Srpske pravoslavne patrijaršije“ br 1, god. I, od 14. oktobra 1920. g, povodom proglašenja tadašnjeg mitropolita Srbije Dimitrija Pavlovića patrijarhom Srpske patrijaršije, na strani 102 piše: „Slično tome postupalo se i kod osnivanja nacionalnih autokefalnih oblasti u svim pravoslavnim državama. Tako su uzdignute katedre na stupanj autokefalne arhiepiskopije u prestonim gradovima Atini za Crkvu u kraljevini Grčkoj, u Beogradu za Crkvu u kraljevini Srbiji, na Cetinju za Crkvu u Crnoj Gori, u Bukureštu za Rumuniju, u Sofiji za Bugarsku, a u Rusiji dignut je arhijerejski presto druge prijestonice u Moskvi na stupanj patrijaršije“. Dalje, na Sv. Arhijerejskom Saboru Srpske Patrijaršije u Beogradu 16. septembra 1920.g, novopostavljeni patrijarh Dimitrije je u svom govoru rekao: „Po odredbama svetih kanona osnivanje najviših crkvenih oblasti u jednoj državi i odnosno u njenoj najvećoj oblasti, biva tako, da se katedre prestonice, odnosno metropole najveće oblasti podiže na najveći jerarhijski stupanj. Tako pravilo 17 Halkidonskog Sabora određuje da razređenje crkvene oblasti sledi razređenju državnim i građevinskim (misli se na građanskim)“

Dakle sve je jasno: formiranjem KSHS pravoslavne crkve su se ujedinile shodno novoj političkoj realnosti, kad je „crkveno razređenje sledilo državno“. Raspadom Jugoslavije imamo novo državno razređenje, koje, gle čuda, ne prati crkveno razređenje. Znači, jednom je važilo 17. pravilo Halkidonskog Sabora i 38. Tulskog Sabora, kad se formirala Jugoslavija, ali ne važi kad se Jugoslavija raspala i kad je Crna Gora povratila nezavisnost. Nezavisnost države, ali ne i crkve!?!

DVA MITROPOLITA I DVIJE MITROPOLIJE

Bez obzira na to kako se izjašnjavali nacionalno, ako poštujete značaj Cetinjske mitropolije u istoriji Crne Gore, Sv. Petra Cetinjskog, Petra II Perovića Njegoša, nećete dozvoliti da vam iz Beograda, formiranjem novih 18 mitropolija po Srbiji, BiH i Crnoj Gori, značaj Cetinjske mitropolije svedu na značaj novoformirane Vranjanske mitropolije i crnogorske mitropolite izjednače sa istorijski nepostojećim mitropolitima novoformiranih mitropolija. Da ne govorimo o sprdnji o dva mitropolita u Crnoj Gori i dvije mitropolije. A iza svega stoji Aleksandar Vučić, beogradski diktator, koji dezavuisanjem značaja Cetinjske mitropolije i njenim izjednačavanjem sa novokomponovanim mitropolijama, formiranjem dvije mitropolije u Crnoj Gori, hoće da spriječi kanonski utemeljen povraćaj statusa Cetinjske mitropolije prije njenog gašenja 1920. godine.

Pitanje je vremena kada će pravoslavni sakralni objekti na Kosovu postati dio sakralnog blaga države Kosovo, samo će Crna Gora ostati vječiti zarobljenik necrkvenog i nekanonskog, velikodržavnog, svetosavskog projekta, zahvaljujući domaćim potuđenicima i albanskim dvoličnim političarima.

Jasno je da je nedostojni Joanikije, mitropolit eparhije Crkve Srbije, potpisivanjem pisma podrške pobunjenim studentima u Srbiji, izazvao nepovjerenje i reakciju Aleksandra Vučića i izmišljanje još jedne mitropolije u Crnoj Gori i još jednog mitropolita, Metodija, bivšeg pripadnika specijalnih jedinica Vojske Jugoslavije. Dakle, čovjeka koji je nosio oružje, što kanonski nije svojstveno arhijerejskom zvanju, i koji je izuzetno odan Aleksandru Vučiću i velikosrposkoj ideji. Tako da svakom ko poljubi ruku popovima Srpske crkve ili koji uđu da se poklone ili prekrste pred oltarima srpskih crkava, mora biti jasno da se mole i klanjaju Aleksandru Vučiću kao patrijarhu, jer im on uređuje crkvu, postavlja Porfirija Perića za svog vikara, izmišlja mitropolije po raznim provincijama, postavlja arhiepiskope, vodi crkvenu politiku...

Ostaje još samo da još jednom priupitam Abazovića, piona u crkvenoj, velikosrpskoj politici Aleksandra Vučića, koji se poziva na izjavu Snežane Armenko, litijaške predśednice Ustavnog suda, čiji autoritet teško da bilo koji pravnik od autoriteta doživljava kao argument, po kom osnovu je izvršio restituciju zemlje na Valdanosu Budimljansko-nikšićkoj eparhiji (u to vrijeme je bila eparhija), koja je osnovana odlukom Svetog arhijerejskog sinoda Crkve Srbije br. 1307/zap. 624, u Beogradu, 31. maja 2001. godine, sa potpisom Pahomija, ljubitelja omladine? Što će reći – nije postojala kad je zemlja data JNA!!! Postavio bih i pitanje SDT-u i Vladimiru Novoviću, što se čeka?